*-_-*Revish Combination*-_-*

2

 

เช้านี้หมอกลงบางๆ ริวลุกขึ้นตาสลึมสลือเหมือนจะ ยังไม่ตื่นเท่าไหร่

เดินออกมายืนตรงระเบียงห้อง สูดอากาศเข้าปอดลึกๆ แล้วกวาดตามองดูวิวนอกห้องสักพัก

สดชื่นอยากบอกใครเชียว

แล้วเขาก็เดินไปอาบน้ำ แต่งตัวเพื่อจะไปเรียน

 

.......................

 

อีกครึ่งชั่วโมงจะเข้าเรียนแล้วท่าทางวันนี้  ริวคงจะไม่ได้ทานข้าวเช้าแล้วล่ะ

ลิฟท์ส่งริวลงมายังชั้นล่างสุดของพัก ริวก้าวออกจากลิฟท์เกือบเร่งรีบ แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงทุ้มหนักของชายคนนึงดังขึ้น

 

"ริวจะไปเรียนแล้วหรอ"  ริวหันกลับไปมองทันที ด้วยความสงสัยว่าเสียงนั้นคือใคร

"อ้าว  ท๊อป เอ่อ....ใช่กำลังจะไป แล้วนี่มานั่งรอใครล่ะ" ฉันปริปากถามออกไป โดยไม่เอะใจสักนิดว่าจะเป็นตัวเอง

"อ่าาาาาา ก็รอริวนั่นแหละ"  ริวอึ้งไปนิดนึง กำลังงงและอยากรู้ รอกูด้วยเหตุผลอะไรของมันว่ะ แต่ก็เอาเหอะอย่างน้อยก็มีเพื่อนเดินไปเรียน

 

แล้วทั้งคู่ก็เดินออกมาจากหอพักด้วยกัน ราวกับว่านอนห้องเดียวกันอย่างนั้นแหละ

 

"ริวเรียนทีไหนอ่ะเนี่ย"  "ก็ตึกสังคมรวมน่ะ แล้วท๊อปล่ะ"

"..................."ท๊อปไม่พูดอะไรได้แต่อมยิ้ม ส่วนริวก็หันมามองหน้า และก็งงว่าท๊อปไม่ได้ยินหรือแกล้งไม่พูดกันแน่ "อ้าว....เฮ้ยยย ตกลงเรียนไหน" ท๊อปก็ยังคงไม่พุด แล้วยกไหล่ขึ้นเอียงหัวนิดหน่อยแล้วก็เดินต่อไป ริวก้ได้แต่งง หมอนี่กวนตีนชะมัดเลย แล้วก็บุ้ยหน้าใส่ซะ 

 

เดินมาได้สักพักถึงจุดหมายปลายทางของริว ในห้องเรียนคนยังไม่ค่อยมากันเท่าไหร่ แต่อาจารย์นั่งรออยู่แล้วในห้อง

"ขอบคุณนะที่อุตส่าห์มาส่ง แล้วไม่ไปเรียนหรอไงเนี่ย" หันไปถามท๊อปพรางจะเปิดประตูเข้าห้องด้วย

"อ่อ ไม่ได้ตั้งใจจะมาส่ง พอดีห้องเราก็อยู่ติดกันเนี่ยล่ะ" ท๊อปส่งยิ้มกวนๆแล้วก็เดินจากไป

"เออที่หลังไม่ต้องมานั่งรอใต้หอแล้วนะเว่ย" พูดด้วยอารมณ์หงุดหงิดนิดนึง

"แล้วจะมารอตอนเลิกเรียนนะ" ท๊อปพูดโดยไม่หันหน้ามามองริวแม้แต่นิด ไอ้นี่ท่าทางจะกวนไม่ใช่น้อย

 

...............เวลาเรียนผ่านไปอย่างหน้าเบื่อไม่ใช่น้อย เปลี่ยนชั่วโมงเรียนแล้วเปลี่ยนอีก จนมาถึงวิชาสุดท้ายของริว

วิชาที่เรียนรวมกันหลายๆคณะ ที่ห้องเรียนรวม 1200 คน ริวเดินเข้าห้องเรียนมาอย่างปกติ

กำลังจะเดินไปที่นั่ง

"ให้เราเดินไปส่งที่นั่งมั้ยครับริว" เสียงท๊อปเดินไล่มาข้างๆ พูดเสียงเกือบกระซิบถามริวอย่างกวนประสาท

ในใจริวได้แต่คิด เจอไอ้หมอนี่อีกและ รู้อย่างนี้น่่าจะบอกไปตั้งแต่แรกว่าอย่าเจอกันดีกว่า

"อ่อ  ไม่ต้อง ไม่จำเป็นแม้แต่นิด พอดีว่ามันถึงที่นั่งเราพอดี" ริวนั่งลง หันไปแลบลิ้นใส่ท๊อป แล้วก็ทำเป็นไม่สนใจ

"อ่านะ ก็ถามไปตามมารยาท ไม่ได้อยากไปส่งหรอก" ท๊อปก็แลบลิ้นคืนริว แล้วเดินไปนั่งแถวหลังถัดไปอีกสองแถว ริวยังคงไม่สนใจ แต่หูผึ่งเลยทีเดียว แทนที่จะง้อซักหน่อย อีตานี่มันน่าต่อยจริงๆ

 

นักศึกษาครับวันนี้ผมจะสั่งงานให้ไปทำ โดยผมได้แบ่งกลุ่มนักศึกษาออกเป็น ร้อย กลุ่ม กลุ่มละสิบ ถึง สิบสองคน ให้ไปดูรายชื่อได้ที่บอร์ดหน้าห้องนะครับ ที่แน่ๆคือรายชื่อนั้นจะคละคณะกัน เพื่อให้นักศึกษาได้รู้จักกันมากขึ้น ส่วนงานที่จะให้ทำนั....................

อาจารย์สั่งงานเสร็จแล้ว class  ก็เลิกนักศึกษาต่างออกไปดูรายชื่อตัวเอง แล้วทำความรู็จักะเพื่อน

 

ส่วนริวเดินออกมาดรายชื่อกลุ่มทั้งหมด ริวเจอเพื่อนให้กลุ่มทั้งหมดแล้ว  เหลือแค่คนเดียวเองที่ยังไม่ได้เบอร์โทร

"เอ่อ  เด๋วพวกเธอกลับก่อนก็ได้นะ เราจะรอเพื่อนอีกคนเอง แล้วจะโทรบอกนะ" ริวส่งยิ้มให้เพื่อนๆที่อยู่กลุ่มเดียวกันแล้วทุกคนก็กลับกันไป

ริวรออยู่สักพัก แต่กก็ยังไม่มีใครออกมาแสดงตัวว่าอยู่กลุ่มเดียวกับริว จนเริ่มจะถอดใจ หยิบกระเป๋า แล้วกำลังจะกลับ ทันใดนั้นเอง

"ไม่คิดจะรอเพื่อนคนสุดท้ายหน่อยหรอครับ" เสียงคุ้นก็ดังขึ้นมาอีก ราวกลับว่าเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน ริวหันกลับไปกำลังจะเอ่ยขอโทษ แต่ก็ยั้งปากเอาไว้ทัน อีตานี่อีกแล้ว ทำไมมันซวยอะไรอย่างนี้นะ

"มัวแต่ทำอะไรอยู่ละก็รออยู่ตั้งนานแล้ว เอาเบอร์มาเร็วๆจะรีบกลับซะที" ริวพูดอารมณ์หงุดหงิดมากๆ ด้วยใบหน้าที่หงิกอย่างกะโกรใครมาร้อยชาติ

"แลกกันนะ" แล้วทั้งสองคนก็แลกเบอร์โทรกัน "กลับด้วยกันได้มั้ยวันนี้" ท๊อปถามริว ด้วยน้ำเสียงเหมือจะง้อนิดๆ

"อยากกลับก็เดินตามมาเอง ไม่ได้ขอให้กลับด้วยนิ" แล้วริวก็เดินสะบัดก้นให้ท๊อปไปอย่างรวดเร็วท๊อปรีบเดินตามมาไม่ห่าง

 

ทั้งคู่เดินไปด้วยกัน พร้อมกับเพื่อนที่เรียกว่าความเงียบอยู่สักพัก ท๊อปนั้นเหมือนพยายามที่จะพูดกะริว แต่เหมือนว่า ริวไม่เปิดทางให้ท๊อปพูดได้เลย จนเดินมาถึงหอ ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันกลับหอของตัวเอง

 

ริวอาบน้ำแล้วกำลังจะเข้านอน ทิ้งตัวลงบนเตียง แล้วก็ห่มผ้า

ติ๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  เสียง   message  โทรสับดังขึ้น

 

ริวเปิดอ่านข้อความอย่างไม่สงสัยหรือเอะใจว่าใครจะส่งมา ด้วยใจคิดว่าอาจจะเป็นจากเครือข่ายส่งมาอีกเช่นเคย

 

"ขอโทดนะ เรื่องวันนี้

ไม่คิดว่าจาทำให้โกดT_T

อภัยให้ได้ป่ะคับ

พรุ่งนี้เจอกัน ฝันดีนะ

ท๊อป :-)"........................................

edit @ 1 Jul 2009 14:07:51 by Zephyr

edit @ 3 Jul 2009 13:18:33 by Zephyr

edit @ 3 Jul 2009 13:23:34 by Zephyr

1 

 

เสียงน้ำฝนตกกระทบหลังคากระเบื้องถี่ๆ บรรยากาศรอบๆ ที่อึมครึม รวมถึงลมที่พัดมาเป็นระรอกๆ

หนาวสะท้านไปทั้งตัวจนต้องเอามือขึ้นมากอดตัวเองเอาไว้ ขณะที่ริวกำลังจะเดินกลับหอพักหลังจากที่สิ้นสุดการประชุมอันแสนยาวนาน

ริวเดินมาเรื่อยๆอย่างไม่รีบร้อน นั่นไม่ใช่เพราะอะไรหรอก เพียงแค่อยากจะถ่วงเวลาเดินกลับให้นานขึ้นเพื่อรอให้ฝนหยุดตกเท่านั้นเอง

เดินมาจนสุดทางแล้ว ฝนยังไม่หยุดตกซะที จะทำยังไงได้ล่ะ คงต้องรอให้ฝนหยุดตกก่อนล่ะถึงจะเดินต่อไปได้

 

"จะไปไหนหรอครับ ติดร่มผมไปมั้ย" นักศึกษาชายคนนึงที่ดูเหมือนกำลังจจะกลับหอเหมือนกัน เข้ามาแสดงความมีน้ำใจอย่างเป็นกันเอง

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวอีกไม่นานฝนคงหยุด ไม่รบกวนดีกว่า ขอบคุณมากนะครับ" เฮ้อ!!! ใจนึงก็อยกไปนะ แต่ทำไงได้ล่ะก็ไม่ได้รู้จักมักจี่ ไว้ใจได้รึเปล่าก็ไม่รู้ พูดจบก็ส่งยิ้มให้เขาแล้วเดินเข้าไปนั่งที่ศาลาที่พักผุ้โดยสาร (ที่พักผู้โดยสารรถรางที่วิ่งในมหาลัยน่ะ)

"เอ่อ..... แต่ผมว่ามันคงไม่หยุดง่ายๆนะครับ ถ้าไม่รังเกียจติดร่มผมไปเถอะคับ เราสองคนน่าจะเดินไปทางเดียวกัน" เขายิ้มให้อย่างเป็นมิตร และนั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้หันมามองหน้าเขาเต็มสองตา คนอะไรหล่อเป็นบ้า!!!!

"เอ่อ...ครับ งั้นรบกวนด้วยนะครับ" แล้วก็เดินเข้าไปอยู่ในร่มคันเดียวกับเขา อูยยยยยย ทำอะไรไม่ถูก ไม่ได้มาเพราะว่าเขาหล่อนะ แต่ก็นะ ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกันที่มาเนี่ย

 

หลังจากนั้นเราก็เดินไปด้วยกัน ภายใต้ร่มคันเล็กๆ แหมๆๆๆๆช่างเหมือนในหนังเกาหลีเนอะ พระเอกออกมารับนางเองที่ป้ายรถเมล์แล้วเดินกลับบ้านด้วยกัน ฮาๆๆ สองข้างทางคนเยอะแยะ แต่เหมือนโลกนี้มีเพียงเราสองคน  คิดไปได้

แต่ร่มเนี่ยมันคันเล็กจริงๆนะ เราสองคนเดินกันชิดมากเพราะต้องหลบไม่ให้โดนฝน เหมือนจะเป็นข้ออ้างทีเดียว จังหวะการเดินช่างเข้ากันกับเสียงฝนอะไรอย่างนี้นะ เดินไปมือก็โดนกันไป เฮ้อ!!! ไม่รุ้ว่าเขาจะสังเกตุมั้ยนะ ว่าริวน่ะอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีแล้ว

"เราจะไม่ถามชื่อกันหน่อยหรอครับ" หลังจากที่เดินมาได้เกือบครึ่งทาง โดยที่เราไม่คุยพูดกันเลยสักคำ เขาเองที่เป็นคนที่ทำลายความเงียบนั้น

"แล้วนายไม่คิดจะถามชื่อเราหน่อยหรอครับ" เหมือนจะดูเป็นการพูดกวนๆ แต่ริวก็หันไปยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร

"ผมชื่อ ท๊อปครับ แล้ว......"   "เราริวครับ"  แล้วเราก็เดินด้วยความเงียบกันอีกครั้ง

 

ใกล้ถึงหอแล้วสิทำไงเนี่ย โอ้ยยยยยย เดินช้าแล้วนะเนี่ยยังจะถึงหอเร็วจัง เอาน่าๆๆๆ   คู่กันแล้วย่อมไม่แคล้วกันหรอกมั้ง และแล้วก็ถึงหอจนได้ แล้วความเงียบก็โดนทำลายอีกครั้ง

 

"เด๋วส่งเราแค่นี้ก็พอนะ ขอบคุณมากนะนายท๊อป"  แล้วก็หันไปยิ้มให้ท๊อปหนึ่งที หลังจากนั้นก็ผละตัวออกจากร่มอันแสนอบอุ่นนี้เพื่อจะเข้าหอตัวเอง

"เอ่อ....ริว  เราจะได้เจอกันอีกมั้ย" ท๊อปพูดด้วยอาการเหมือนจะเขิลๆๆๆนิดหน่อย ส่วนริวได้แต่ยิ้มแล้วก็หันมา ด้วยใบหน้าที่แดงกล่ำ เลือดสูบฉีดจนรุ้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวๆๆบนใบหน้า

"ต้องได้เจอสิ หอเราไม่ได้ย้ายไปไหนซะหน่อย" ส่งยิ้มแล้วก็เดินเข้าหอไป  แต่ก็เดินกลับออกมาอีก

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ" แล้วก็รีบกลับเข้าไปที่หอทันที

"เช่นกันครับ" ได้ยินเสียงท๊อปไล่ตามหลังมา

แล้วท๊อปก็เดินอ้อมตึกกลับไปยังหอของตัวเอง ..................................................................

edit @ 30 Jun 2009 20:10:54 by Zephyr

edit @ 30 Jun 2009 22:35:10 by Zephyr

edit @ 30 Jun 2009 22:40:24 by Zephyr

edit @ 3 Jul 2009 18:23:01 by Zephyr