*-_-*Revish Combination*-_-*

วันนี้3 july 2009 วันเกิดของผมคับ

 

วันเกิดที่ผมไม่อยากจะจดจำไปตลอดชีวิต 

 

คนที่ผมอยากให้โทรมาหากลับไม่โทรมา เหมอืนเดิม

เค้าไม่โทรมาหาผม สามเดือนแล้วคับ 

เราเป็นแฟนกันจริงๆ แฟนที่ร๊ากกันมากเลยล่ะ

แต่เค้าไม่โทรมาหาผม เพียงเพราะว่าเค้าทำงานยุ่งเท่านั้นเอง

แต่ผมยังมั่นใจในรักของกัน ละกันนะคับ

เพราะทุกครั้งที่โ?ทไปผมมักจะถามหาความมั่นใจให้กับตัวเองตลอด

และมันก็ไม่ผิดหวังเพราะเค้าก็ทำให้ผมมั่นใจได้ตลอดเวลาว่าเค้ายังรักเหมือนเดิม

 

จนวันนี้ตอนสามทุ่มยี่สิบ เขาก็โทรมาหาผม

 

"Happy Birth Day น้าาาาา" เสียงเค้าดูมีความสุขดี เสียงของเค้าที่มาพร้อมกับคลื่นทะเลที่พัทยา เสียงลมที่พัดกรอกโทรสับจนได้ผมนึกภาพบรรยากาศทะเลออก

"จำได้หรือเขียนเอาไว้คับ" ฉันถามไปด้วยอาการน้อยใจกับน้ำเสียงเรียบๆ เพราะเค้าเกือบจะโทรมาเป็นคนสุดท้าย

"จำได้สิ เกิดวันเดียวกับพี่สาวพี่เลย" เค้ายังคงไม่เปลี่ยนน้ำเสียงที่ดูมีความสุขนั้น

"หรอก บิ๊กไม่ยักกะรู้นะเนี่ย คบกันมาตั้งปีกว่า บิ๊กกับไม่รู้อะไรเลย"

"................"เค้าเงียบไม่พูดอะไร เหมือนจะเริ่มรู้แล้วว่าผมอยู่ในอารมณไหน

"แล้วนี่อยู่ไหนล่ะ"   "พัทยาพอดีมีสัมมนาของบริษัทน่ะ" น้ำเสียงเค้าดูเรียบลงพอสมควร

"มาสัมมนา แล้วมีเวลาโทรมาหาได้ยังไงเนี่ย มหัศจรรย์เนอะ" ผมประชดเค้าไปด้วยอารมณน้อยใจ

"..................."

เราสองคนเงียบกันไปสักพักใหญ่ๆ อาจจะเป้นเพราะอารมณของผมไม่เสถียรพอที่จะคุยกับเค้าดีดีได้

แล้วผมก็เป็นคนที่ทำลายความเงียบนั้นลงไป

 

 

"พี่วุด ยังไงมาถึงตอนนี้บิ๊กก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี" เขาเงียบไปอีกแปป แล้วจึงตอบกลับมาว่า

"เฮ้ออออ  เอาเป็นว่า พี่เป็นคนไม่ชอบมาอธิบายอะไรทุกเรื่อง ไมชอบที่จะมีเหตุผลในทุกๆเรื่อง อาจจะเปนเพราะพี่มีโลกส่วนตัวสูงด้วยมั้ง ไม่ชอบให้มีอะไรมากะเกณฑ์"

"แล้วที่ผ่านมาบิ๊กกะเกณฑ์อะไรพี่วุดมั้ย ลองคิดสิว่า การที่คนสองคนคบกัน แล้วอีกฝ่ายไม่โทรหาเลยสามเดือน ถ้าเป็นคนอื่นเค้าก็เลิกกันไปแล้ว แล้วทำไมบิ๊กถึงไม่เลิกล่ะ รู้มะ ว่ามันมีแค่เหตุผลเดียวเลย คือบิ๊ก ยังรัก ยังคงรักพี่วุดเหมือนวันแรกที่รัก และอีกอย่างตลอดเวลาที่เราคบกันบิ๊กไม่เคยขอร้องให้พี่วุดโทรหาบิ๊กทุกวัน คุยกันเป็นชั่วโมงๆๆๆเลยสักครั้งเดียวนะ"

"......................"แล้วเค้าก็เงียบไปสักพัก ก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า

 

"พี่ขอโทษแล้วกัน ฟังนะ ที่ผ่านมาพี่พยายามที่จะปรับแล้ว แต่พี่ว่า พี่ทำไม่ได้ พี่พยายามจะทำให้เหมือนคนอื่นแล้วทำไม่ได้"

"แล้วทำไมไม่บอกเลิกบิ๊กไปเลยตั้งแต่ที่บิ๊กถามว่า อยากเลิกกับบิ๊กมั้ย"

"เนี่ยบิ๊กก็ยึดติดอยู่กับ  คำพวกนี้"

"แล้วจะไม่ให้บิ๊กยึดได้ไงในเมื่อทุกครั้งที่บิ๊กถามพี่วุด บิ๊กได้คำตอบคือ ยังรักเหมือนเดิม  แล้วอย่างนี้หมายความว่าไงในเมื่อสถานะบิ๊กถูกยืนยันว่ายังเหมือนเดิม"

"....................."แล้วเค้าก็เงียบใส่ผมอีกครั้งก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า

"พี่รู้พี่ผิดคนเดียว พี่ไม่รู้จะบอกเลิกบิ๊กทำไม ในเมื่อบิ๊กไม่ได้ผิดอะไรเลย พี่ไม่ได้ประชดนะ พูดจริงๆ"

"แล้วงั้นเลยเงียบหายไปเฉยๆ เวลาถามก็ตอบว่าเหมือนเดิม แบบนี้มันต่างจากการบอกเลิกที่ไหนล่ะ" ผมเงียบไปเพราะเหมือนน้ำตามันจะไหล "ไม่ต้องห่วงนะบิ๊กจะไม่ร้องไห้ให้พี่วุดอีกแล้ว เพราะน้ำตาบิ๊กมันให้พี่วุดมาแล้วสามเดือนแต่พี่วุดไม่เห็นมันเลยสักนิด ถามจริงที่หายอย่างนี้เคยคิดบ้างมั้ยว่าบิ๊กจะรู้สึกยังไง"

"......................."เค้าก็ยังเงียบเหมือนเดิม

"คงไม่ได้คิดหรอก เพราะพี่วุดไม่คิดอะไร"

"เอ่อออ เวล่นี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาหาว่าบิ๊กทำอะไรผิดลงไปหรอก บิ๊กไม่ผิดอะไรเลย"

"งั้นบิ๊กไม่ผิดอะไรเลยแล้วทำไมทำกับบิ๊กอย่างนี้"

"......................"เค้ายังคงเงียบแล้วไม่ให้คำตอบเหมือนเดิม

"ถามตรงๆนะ ไม่รักบิ๊กแล้วใช่มั้ย" ผมถามออกไปด้วยใจสั่นๆว่าคำตอบมันจะตรงกับที่คิดเอาไว้

"...................................พี่ไม่ได้รักแล้วคับ" 

 

"....................................."ผมเงียบ แต่ก็พอที่กลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลเพื่อที่จะพูดต่อไปได้ พอที่จะพูถามความสงสัยที่ค้างคามานานนับสามเดือน

"มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่"    "ก็ค่อยๆเกิดขึ้นล่ะมั้ง พี่ไม่ได้ต้องการให้มันเป็นอย่างนี้นะ เพราะที่พูดไปตอนนั้นพี่คิดว่าเรายังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ แต่บิ๊กเป็นคนเลือกให้พี่พูดแบบนี้เอง พี่ไม่ได้อยากจะเลิกคุยกับบิ๊กนะ"

"แต่พี่วุดพูดว่ารักเหมือนเดิมนะ ทำไมไม่พูดล่ะว่ารักแบบอื่นไปแล้ว จะได้รู้ว่าจะทำตัวยังไง และตอนนี้ต่อให้มาพูดมันก็ไม่มีประโยชน์ ในเมื่อพี่วุดบอกว่ายังคุยกันเปนเพื่อนได้ นั่นมันเปนเพราะพี่วุดหมดรักบิ๊กแล้ว แต่ในขณะที่บิ๊กยังรักพี่วุดหมดหัวใจจะให้บิ๊กคุยกับพี่วุดแบบเพื่อนได้ไง.................มันยุติธรรมกับบิ๊กแล้วหรอ" ถึงตอนนี้ผมกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้วแต่พยายามจะไม่มีเสียงออกมา เพราะพูดไว้ว่าจะไม่มีน้ำตาให้คนๆนี้อีก

"พี่ขอโทษ แต่บิ๊กเป้นคนเลือกให้มันเป็นแบบนี้เอง"

"ใช่ เป็นใครๆก็เลือกที่จะให้มันเป็นแบบนี้ล่ะ"

".........................."เค้ายังเงียบต่อไปอีกครั้ง

"นี่หรอคือของขวัญวันเกิดที่บิ๊กได้ จากคนที่รักมากที่สุด" ตอนนี้น้ำตาผมไหลจนเต็มหน้าไปหมดแล้ว

"อ่าอืมมมมมมมม   พี่ขอตัวก่อนนะ เพื่..............."

"พี่วุดก็อย่างนี้ตลอดแหละ วันนี้เหมือนทุกอย่างจะเคลียแล้วนะ แต่สุดท้ายมันก็ไม่เคลียอยู่ดี ขอบคุณสำหรับของชัวญวันเกิด ที่ทำให้บิ๊กทิ้งมันไม่ได้เลย ทิ้งมันไปจากใจบิ๊กไปได้เลย ขอบคุณจริงๆ และตอนนี้บิ๊กอยากจะเกลือดพี่สุดเหลือเกินแต่มันเหมือนยิ่งอยากเกลียดเท่าไหร่ยิ่งรักมากเท่านั้น รักพี่วุดเหมือนเดิม แต่ไม่ต้องเปนห่วงนะเพราะบิ๊กจะไม่รักพี่วุดตลอดไปหรอก ลาก่อน"  แล้วผมก็วางสายเค้าลงไปทันที แล้วผมก็ร้องไห้เสียงดังลั่น เข้าไปเปิดฝักบังเปิดใส่ตัว เพื่อบังไม่ให้เห็นน้ำตา แต่ที่รู้ ผมร้องไปเยอะมากจริงๆ จนตอนนี้ที่ผมกำลังพิมให้เพื่อนอยู่นี่ ผมยังคงน้ำตาไหลไม่ขาดสาย คำพูดที่เกิดขึ้นในใจ คือ  ผมจะอยู่ยังไงเมื่อผมไม่มีพี่วุดแล้ว ผมอยู่ไม่ได้จริงๆ

 

 

 

รักพี่วุดเสมอคับ รักพี่วุดมากที่สุดเลย และขอบคุณที่ไม่ืมวันเกิดนะ

 

ปล.แอบเอารูปมาให้ดูกันนะอันนี้เป็นรูปผมกับพี่วุดถ่ายเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว

ส่วนอีกอันก็รูปผมคับ ถ่ายล่าสุดเมื่ออาทิดที่แล้ว