*-_-*Revish Combination*-_-*

1 

เสียงน้ำฝนตกกระทบหลังคากระเบื้องถี่ๆ บรรยากาศรอบๆ ที่อึมครึม รวมถึงลมที่พัดมาเป็นระรอกๆ

หนาวสะท้านไปทั้งตัวจนต้องเอามือขึ้นมากอดตัวเองเอาไว้ ขณะที่ริวกำลังจะเดินกลับหอพักหลังจากที่สิ้นสุดการประชุมอันแสนยาวนาน

ริวเดินมาเรื่อยๆอย่างไม่รีบร้อน นั่นไม่ใช่เพราะอะไรหรอก เพียงแค่อยากจะถ่วงเวลาเดินกลับให้นานขึ้นเพื่อรอให้ฝนหยุดตกเท่านั้นเอง

เดินมาจนสุดทางแล้ว ฝนยังไม่หยุดตกซะที จะทำยังไงได้ล่ะ คงต้องรอให้ฝนหยุดตกก่อนล่ะถึงจะเดินต่อไปได้

"จะไปไหนหรอครับ ติดร่มผมไปมั้ย" นักศึกษาชายคนนึงที่ดูเหมือนกำลังจจะกลับหอเหมือนกัน เข้ามาแสดงความมีน้ำใจอย่างเป็นกันเอง

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวอีกไม่นานฝนคงหยุด ไม่รบกวนดีกว่า ขอบคุณมากนะครับ" เฮ้อ!!! ใจนึงก็อยกไปนะ แต่ทำไงได้ล่ะก็ไม่ได้รู้จักมักจี่ ไว้ใจได้รึเปล่าก็ไม่รู้ พูดจบก็ส่งยิ้มให้เขาแล้วเดินเข้าไปนั่งที่ศาลาที่พักผุ้โดยสาร (ที่พักผู้โดยสารรถรางที่วิ่งในมหาลัยน่ะ)

"เอ่อ..... แต่ผมว่ามันคงไม่หยุดง่ายๆนะครับ ถ้าไม่รังเกียจติดร่มผมไปเถอะคับ เราสองคนน่าจะเดินไปทางเดียวกัน" เขายิ้มให้อย่างเป็นมิตร และนั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้หันมามองหน้าเขาเต็มสองตา คนอะไรหล่อเป็นบ้า!!!!

"เอ่อ...ครับ งั้นรบกวนด้วยนะครับ" แล้วก็เดินเข้าไปอยู่ในร่มคันเดียวกับเขา อูยยยยยย ทำอะไรไม่ถูก ไม่ได้มาเพราะว่าเขาหล่อนะ แต่ก็นะ ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกันที่มาเนี่ย

หลังจากนั้นเราก็เดินไปด้วยกัน ภายใต้ร่มคันเล็กๆ แหมๆๆๆๆช่างเหมือนในหนังเกาหลีเนอะ พระเอกออกมารับนางเองที่ป้ายรถเมล์แล้วเดินกลับบ้านด้วยกัน ฮาๆๆ สองข้างทางคนเยอะแยะ แต่เหมือนโลกนี้มีเพียงเราสองคน  คิดไปได้

แต่ร่มเนี่ยมันคันเล็กจริงๆนะ เราสองคนเดินกันชิดมากเพราะต้องหลบไม่ให้โดนฝน เหมือนจะเป็นข้ออ้างทีเดียว จังหวะการเดินช่างเข้ากันกับเสียงฝนอะไรอย่างนี้นะ เดินไปมือก็โดนกันไป เฮ้อ!!! ไม่รุ้ว่าเขาจะสังเกตุมั้ยนะ ว่าริวน่ะอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีแล้ว

"เราจะไม่ถามชื่อกันหน่อยหรอครับ" หลังจากที่เดินมาได้เกือบครึ่งทาง โดยที่เราไม่คุยพูดกันเลยสักคำ เขาเองที่เป็นคนที่ทำลายความเงียบนั้น

"แล้วนายไม่คิดจะถามชื่อเราหน่อยหรอครับ" เหมือนจะดูเป็นการพูดกวนๆ แต่ริวก็หันไปยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร

"ผมชื่อ ท๊อปครับ แล้ว......"   "เราริวครับ"  แล้วเราก็เดินด้วยความเงียบกันอีกครั้ง

ใกล้ถึงหอแล้วสิทำไงเนี่ย โอ้ยยยยยย เดินช้าแล้วนะเนี่ยยังจะถึงหอเร็วจัง เอาน่าๆๆๆ   คู่กันแล้วย่อมไม่แคล้วกันหรอกมั้ง และแล้วก็ถึงหอจนได้ แล้วความเงียบก็โดนทำลายอีกครั้ง

"เด๋วส่งเราแค่นี้ก็พอนะ ขอบคุณมากนะนายท๊อป"  แล้วก็หันไปยิ้มให้ท๊อปหนึ่งที หลังจากนั้นก็ผละตัวออกจากร่มอันแสนอบอุ่นนี้เพื่อจะเข้าหอตัวเอง

"เอ่อ....ริว  เราจะได้เจอกันอีกมั้ย" ท๊อปพูดด้วยอาการเหมือนจะเขิลๆๆๆนิดหน่อย ส่วนริวได้แต่ยิ้มแล้วก็หันมา ด้วยใบหน้าที่แดงกล่ำ เลือดสูบฉีดจนรุ้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวๆๆบนใบหน้า

"ต้องได้เจอสิ หอเราไม่ได้ย้ายไปไหนซะหน่อย" ส่งยิ้มแล้วก็เดินเข้าหอไป  แต่ก็เดินกลับออกมาอีก

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ" แล้วก็รีบกลับเข้าไปที่หอทันที

"เช่นกันครับ" ได้ยินเสียงท๊อปไล่ตามหลังมา

แล้วท๊อปก็เดินอ้อมตึกกลับไปยังหอของตัวเอง ..................................................................

edit @ 30 Jun 2009 20:10:54 by Zephyr

edit @ 30 Jun 2009 22:35:10 by Zephyr

edit @ 30 Jun 2009 22:40:24 by Zephyr

edit @ 3 Jul 2009 18:23:01 by Zephyr